POLECENIE W FORMIE PISEMNEJ

Nauczycielka przystąpiła więc do nauki rozumienia mowy i wyrażania jej, podob­nie jak nauczycielka Darka. Różnica polegała na tym, że zamiast uży­wania obrazków chłopiec wybierał odpowiedni przedmiot po pokazaniu mu wypisanej nazwy albo dawał karteczkę z nazwą przedmiotu wska­zywanego przez nauczycielkę. Dzięki temu szybko doszli do stadium, w którym chłopiec reagował na proste polecenia przekazane w formie pisemnej: „umyj ręce”, „idź do łazienki”, „daj czerwony klocek”. Czas przed posiłkami nauczycielka wykorzystywała do nauczenia go wypisy­wania na kartce słów: „nóż”, „widelec”, „łyżka” i „obiad”; chłopiec dostawał swój posiłek dopiero wtedy, gdy ułożył te słowa. Nauczył się własnego imienia oraz imion innych osób z otoczenia, w ten sposób, że najpierw musiał karteczki z odpowiednimi nazwiskami przyporządko­wać do fotografii, a gdy to opanował — to do ludzi, których przedsta­wiały. Następnym krokiem będzie nauczenie chłopca pisania. Dzięki te­mu nie będzie musiał wciąż ze sobą nosić talii kart z wypisanymi sło­wami — ułatwi mu to porozumiewanie się.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim serwisie! Jestem agentką nieruchomości na co dzień pracuje w dużej Wrocławskiej agencji pośredniczącej sprzedażny nieruchomości. O branży wiem wiele, dlatego założyłam tego bloga, żeby podzielić się za Wami moją wiedzą i doświadczeniem. Zapraszam do śledzenia bloga na bieżąco!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)